Wie is mijn naaste?

Een kerkelijk leider uit Jezus’ tijd zat er maar mee. Hij kende Gods opdracht: “Heb je naaste lief als jezelf”. Maar hoe breed is dat? Uiteraard help je je familie en heb je vrienden lief. Maar onbekenden, vreemden, buitenlanders? Die vallen er toch buiten zeker? Je kunt niet de hele wereld op je nek nemen! Deze eeuwenoude discussie is momenteel weer actueel. Vader Staat heeft zijn vaderschap afgelegd en neemt meer afstand. Het geld is op en we bewegen nu van verzorgingsstaat naar participatiesamenleving. Iedereen zo snel en goed mogelijk zelfstandig maken. Zelf je veters knopen en je broek op houden. Zorg blijft over als gunst voor de meest kwetsbaren.

Gastbijdrage van: Bram Dingemanse (pionier bij buurtgemeenschap Thuis in West)

Dan draait de blik richting kerken. Het maatschappelijke middenveld moet geactiveerd worden. Meer vrijwilligers aan de slag. Meer mantelzorg en burenhulp. Dat is toch altijd al corebusiness voor de kerken? In 2004 stelde Martijn (red.: portefeuillehouder in Charlois) een vraag aan de kerken van de Tarwewijk. “Jullie zijn goed in normen en waarden, in samenwerken en onderlinge hulp. Dat begint in de samenleving zeldzamer te worden, kunnen jullie dat weer inbrengen?” En zo ontstond House op Hope, een professionele vrijwilligersorganisatie voor sociaal werk vanuit de kerk.

Tel je zegeningen
Inmiddels hebben veel kerken hun diaconaat uitgebreid naar niet-leden, om de samenleving te dienen. Kerkelijke vrijwilligers dragen een fors deel van het totale vrijwilligerswerk. Het rapport Tel je zegeningen laat zien dat de overheid miljoenen euro’s bespaart door belangeloze inzet van kerken in de maatschappij.

Ik denk dat kerken, gezien hun omvang, niet de maatschappelijke zorg kunnen overnemen van de overheid. We hoeven niet terug achter de Bijstandswet, toen armenzorg alleen bij de kerk te krijgen was. Laat de overheid een gezonde basis neerleggen van zorg voor allen, betaald van ons aller belastinggeld.

Nieuwe gemeenschappen
De kerken spelen een andere rol. Zij kunnen als geen ander nieuwe gemeenschappen bouwen. Kernen van leven waar mensen elkaar en God ontmoeten en door die ontmoeting als mens met overtuiging de samenleving gaan dienen. De rol van kerk is om de gefragmenteerde maatschappij van nu weer te laten zien wat ‘samenleving’ ten diepste inhoudt, naar het model van Handelingen 2.

“Wie is mijn naaste?” De vraag is fout. Jezus draait hem om, met een schitterend verhaal, tot: “Voor wie ben jij een naaste? Wie ervaart jou als naaste? Voor wie is jouw leven een presentje?” Het leven van Jezus was een geweldig cadeau voor miljoenen, ja miljarden mensen. De rol van de kerk is Hem te volgen en een presentje te zijn voor zoveel mogelijk Rotterdammers. In twee woorden, met dubbele lading: Present zijn!

Christelijke beweging

Christenen zijn op tal van plekken in de samenleving actief en aanwezig. Zij vouwen niet alleen de handen, maar steken die handen ook uit de mouwen. De ChristenUnie-SGP wil graag het politieke verlengstuk van de christenen in de stad zijn. Onze boodschap is daarbij tweeledig. Tegen de gemeentelijke overheid zeggen wij: Werk samen met kerken en weet religieuze organisaties in deze stad te bereiken. Tegen kerken zeggen wij: Laat je bereiken en wees bereid om samen te werken, vooral als het gaat om je maatschappelijke opdracht.

Deel dit artikel met anderen:
[shareaholic app=”share_buttons” id=”5067490″]